Habersiz Bir Şehir 1 Şiiri - Mustafa Alp

günün sonu var,
akşamın cebinde sakladığı bir suskunluk gibi.
ışıklar yorgun,
gölgeler uzamış,
insan kendinden biraz daha uzak bu saatte.

günün sonu var,
her şey tamamlanmamış ama bitmiş gibi.
söylenmeyen cümleler
dilimin kıyısında bekliyor,
gitsem mi kalsam mı
aynı soruyu soruyor kalbim.

belki yaşanır.
başka bir şehirde,
kimsenin beni tanımadığı sokaklarda.
adımı bilmeyen kapılar açılır,
yüzümü ezberlememiş pencereler
ışığını esirgemez benden.

habersizce
kimseye gidiyorum demeden,
ardımda açıklama bırakmadan.
çünkü bazı gidişler
anlatılınca küçülür,
sessizlikte daha onurludur.

bir şehir vardır ya,
insana hiçbir şey sormaz.
geçmişini kurcalamaz,
nedenini merak etmez.
sadece kal der,
ve bu yeter.

orada sabahlar
başka uyanır insan.
aynı güneş ama
başka bir içle doğar.
yaralar isim değiştirir,
acı biraz susar.
belki bir kahvede
tek başıma otururum,
kimseye benzemeden.
gözlerim kalabalıkta kaybolur,
yalnızlığım fark edilmez.
en güvenli yer bazen
hiç kimse olmamaktır.

günün sonu var, evet.
ama her son
bir yerlerde
utangaç bir başlangıç taşır.
kırık dökük de olsa
yeniden yaşamak mümkündür.

ve belki,
başka bir şehirde
habersizce…
ben,
kendime rastlarım.

Mustafa Alp
03/01/2024 03.00