Haberin Yok Şiiri - Murat Özgören

Gölgeme basıyor pamuk ayakların,
Saçlarımı tarıyor yerde sonbahar yaprakları.
Gülümsüyor yanlarından geçtiğimiz sokak köpekleri
Haberin yok.

Bak, bakkal amca selam verdi ikimize.
Evinin balkonunda oturan yaşlı teyze de.
Pamuk şekeri yiyen mutlu çocuklar aramızdan geçiyor.
Haberin yok.

Evimizin kapısı ikimize birden açıldı.
Kuşumuz bize hoş geldin ötüşünde.
Bacaklarımıza doluyor kuyruğunu kedimiz.
Haberin yok.

Sen,
Beni senden gittin sanıyorsun,
Seni yüzüstü yalnız bıraktığımı sahiden.
Oysa gözlerinde hâlâ benim ferim,
Ruhunda hâlâ benim sesim var.
Senin bundan haberin yok.