Hayalin düştüğü zaman gözlerime,
İçimde bir şehir uyanıyor, sessizce.
Soğuk gecenin koynunda, üşüyorken sokaklar,
Uykusundan uyanmıştı yalnızlığım, kan ter içinde.
Bedenim kocaman bir hapishane, tek mahkûm ise, sen.
Bir mahkûma kaptırmışım, tüm özgürlüğümü, ben.
Zaman, azgın bir nehir, alıp götürüyor her şeyimi,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta