H'içsel Yaşı Şiiri - Hatice Güzen

İnsan kendini geç bulmaz
geç bakılır

Bazıları
adını öğrenmeden çağrılır
etiketler sıcakken
ışıklar hazırdır

Bazıları
kendine rastlamak için
bir ömür taşır
tam o an
bir ses
der ki
geç kaldın

Oysa
aşk beklemez
acı sayılmaz
yetenek
tarihsiz doğar

Bir çocuk
annesi su almaya gitti denir
musluğun başında
büyür

Çamurdan
eller yapar
yüzler
bakışlar
parmakları
hayata benzer

Yanından geçenler
durmaz
ne kadar gerçek
deyip
geçer

Çizer
çizgi derinleşir
umut küçülür
birincilik kâğıdı
rafta kalır

Kalem
cebine sığmaz çağın
parmaklar
ekrana yakındır

Şiir yazar
kelimeler onunla yaşlanır
kapı
yine aynıdır

Nereden çıktın

Adın genç değilse
geçtir

Kim öğretti
diye sorarlar
alçak sesle

Oysa
bazı şeyler
karanlıkta öğrenilir
usta yoktur
izin yoktur

İçten gelen
belgenin
bedeli vardır

Geç anlaşılır
anlaşılmaz
yalnız kalır
yine yazar

Kalbin yaşı
vardır
duymak için
bazı sesleri

ama
o yaş
bu yaş
değildir
diğeri ise
gözde
ve
gözlemededir