Güz Sancıları
Bugünlerde çok yorgunum,
ellerimin beyazlığındaki
yoksul coğrafyada oturuyorum.
Bir orman kadar ıssızım;
içimde hüzünden kelimeler birikiyor,
ağır, dilsiz...
Gözbebeklerimi kanatırcasına ağlıyorum
ve metruk, ilkel yalnızlığımın
gölgesine sığınıyorum.
Kalbimde gün görmemiş ömrümün
kızılca kıyameti kopuyor;
gecenin karanlığında
güz sancıları içiyorum.
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 12:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!