Güz Gülüm Şiiri - Turan Demir 3

GÜZ GÜLÜM
28. 11. 2025

Göğüs kafesimde yıllanmış matem,
Aynalara dargınım,sessiz,derin.
Yüreğimde kırık faylar,
Yanık türkü dilimde, ince ince.

Sanki bir silkiniş,huysuz gecede,
Yarı düş, yarı gerçek olur her hecede.
Ruh ve beden, dirilişi karşıladı mahalde,
Zamanın yorgun yolcuları geçti sessizce.

Özlem; amber kokusu gibi keskin,
Kızgın çöl aleviyle kavrulur yürek.
Duyguların arifesinde hasbihal edilir,
Naif ellerin dokunuşunda tutkunluk büyür tek tek.

Utangaç sevişmeler, soluk soluğa, apansız,
Kitreli gözyaşları rengârenk hayatı taşır.
Sevgi taneciklerinden bal köpüğü kabarır,
Üflense, zaman enginlere doğru akar…
Kayıp gitmeden ellerinde yıldızlar…

İç sesi duyan olmaz, senden ve benden başka.
Sevmek… sevilmek…
Aşkın müptelası değiliz, kemaldeyiz.
Aykırı da değiliz, ama özgürüz hâlâ.

Gözler karanlığı yırtarken,
Ay ışığında süzülür ok gibi kirpikler.
Sımsıcak nefes buğusu, sarhoş yüreği mest ederken,
İlmek ilmek çözülür hasretin prangaları.

Ne kökleşmiş acılar sökülür gönül gözünden,
Ne sevgiler yeşillenir özünden.
Gönül sefasındaki masum mahremiyet
Özgürlüğe yelken açar, usulca…

Titrek eller ayasında, gönül şehvetine yüz sürer,
Gecenin koynunda beslenir selvi boylu güz gülüm.
Ruhu okşanırken, hücrelerde gen dolaşır,
Tebessümler sıyırır kırk yıllık yaraları.
Mutluluk gözyaşları öğütür travmayı,
Tek nefeste haykırır insan, zamanı döndüremez artık.

Maziye dalan gözler…
Yırtık ve soluk bir resim duvarda;
Sararmış güz yaprağı gibi, güz gülüm.
Yorgun düştük mükâfatsız yaşamda,
Başucunda yanan lamba da fersiz kalmış hayatta.

Kapat gözlerini istersen,
Ömrünü sar ömrüme, gönüldaşın olayım.
Onca zamandan sonra, yine yoldaş olalım.
Takvimin son yapraklarıyız,
Çek, kopar aylardayız.
Çocuklardan uzağız,
Güllerin kokusu dalgın, gelemez artık.

Yağmur çiselenmiş, toprak kokulum…
Son nefesim!
Meftunum sana, göz bebeğim.
Seni arar gözlerim,
Büyülendim sana, güz gülüm.