Güvertede Şiiri - Seyrani Göl

Ben seninle konuşurken,
güverteden martılar geçiyordu.
Sen martıları izlerken,
ben gözlerinde kayboluyordum.

Deniz ağır ağır nefes alıyordu,
maviye emanet sırlarımız vardı.
Ufuk çizgisi bile susmuştu,
adını dalgalardan gizliyordu.

Ellerin rüzgâra karışıyordu,
zaman masal saatini gösteriyordu.
Bir anlık sükûtun içinde,
ömürlük bir durak kuruyorduk.

Gemi yol alıyordu belki,
ama içimde her şey demirlemişti.
Çünkü bazı yolculuklar,
gitmeden varırılmış gibiydi.
S.GÖL