Güvendiğim Yerden Şiiri - Mihrican Tunç

Yirmi yıl önce ölüm uzaktı benden,
Kalbim rüzgâr gibi eserdi içimden.
Şimdi adı geçince ürperir beden,
Bir yarım hesap var kalmış geçmişten.

En sağlam sandığım dallar kırıldı,
Tutunduğum umut avucumdan sızdı.
İnancımın en saf hâli dağıldı,
Yara yine açıldı güvendiğimden.

Her defasında yandım, yine inandım,
Küllerimi topladım, yine dayandım.
Eksik tartıldım ben, yine susandım,
Azaldım sessizce kendi içimden.

Gülüşüm eskisi gibi değil artık,
Sevincim temkinli, kalbim biraz kırık.
Mahcubum; suçtan değil eksiklikten,
Sevemem eskisi gibi derinlikten.

Kabuk bağladı kalbim, taş değil yine,
Bir çocuk ağlıyor suskun sesimde.
Yalnızlık en azından dürüst yüzüme,
İnsan yük olunca çöker dizime.

Eğer bir gün çağrı düşerse gökten,
Başımı eğdiren karanlık değilken,
Yarım kalmış bir gülüş içimdeyken,
Bir yarım kalmış sevebilmekten.

Kırıldım defalarca güvendiğimden,
Yoruldum her sefer aynı yerimden.
Ama hâlâ temiz bir ses içimden,
“İnan” diye fısıldar derinlerimden.