Gürültü Ve Düşünce Şiiri - Mustafa Alp

gürültü düşünceyi öldürür
bunu kimse duymadı
çünkü herkes bağırıyordu.

sokaklar konuşuyordu ama kimse dinlemiyordu,
kelimeler üst üste yığılıyordu
anlamdan çok yankı vardı.
bir ses daha, bir ses daha
düşüncenin omuzlarına çöken beton gibi.

sessizlik suçlu ilan edilmişti,
içine kapananlar tehlikeli,
duranlar şüpheliydi.
oysa en derin cümleler
duran bir nefeste doğar.

gürültü düşünceyi öldürür
çünkü düşünce yalnız kalmak ister.
bir sandalyeye, bir pencereye,
akşamın yavaş yavaş çöken ağırlığına ihtiyaç duyar.
ama gürültü acelecidir,
her şeyi şimdi ister,
herkesi aynı anda konuşturur
ve kimseyi gerçekten konuşturmaz.

reklam panoları bağırır,
ekranlar bağırır,
insanlar bağırır,
kim olduğunu unutmuş insanlar.
bir fikir doğacakken
üzerine bin bildirim düşer,
ve fikir, daha adını bile koyamadan
boğulur.

gürültü düşünceyi öldürür
çünkü düşünce soru sorar,
gürültü cevap satar.
hazır, parlak, hızlı cevaplar.
ama hiçbir cevap
bir sorunun sabrını taşımaz artık.

bir zamanlar
kelimeler ağırdı,
taş gibi, ekmek gibi.
şimdi hafifler,
uçup gidiyorlar
hiçbir yere değmeden.

insan kendi içini duyamaz oldu,
içerisi kalabalık,
dışarısı daha da kalabalık.
herkes konuşuyor ama
kimse kendisiyle konuşmuyor.

gürültü düşünceyi öldürür
ve sonra der ki.
niye kimse düşünmüyor?

bir çocuğun susarak baktığı yerden
daha çok şey öğrenirdik bir zamanlar.
şimdi bakmak yetmez,
anında yorumlamak gerek,
anında taraf olmak.

oysa düşünce
tarafsız bir an ister,
bir boşluk,
bir durak.
gürültü boşluk sevmez,
çünkü boşlukta
gerçek görünür.

gürültü düşünceyi öldürür
ama sessizlik onu diriltir.
bir gece lambası gibi,
kısık ama inatçı.
belki de bu yüzden
en doğru cümleler
gece yazılır,
herkes sustuğunda,
dünya biraz yavaşladığında.

ve belki de
düşünmek hala mümkündür
ama bedeli vardır artık.
yalnızlık,
yavaşlık,
ve susmayı göze almak.

çünkü evet
gürültü düşünceyi öldürür,
ama sessiz kalanlar
hala hayattadır.

Mustafa Alp
04/02/2026 12.00