Gürsoy Solmaz Şiirleri - Şair Gürsoy Solmaz

Bir bakın şu şahsın yaptığına ki,
Fütursuz tavrıyla insan öldürdü…
Bir bakın doğrudan saptığına ki,
Güya bilmem niçin güller soldurdu…

Devlete, nizama kurşun sıkmanın,

Her sabah, her öğle gizli bir selam
Veririz göz göze gelirken her gün...
Varlığın dilimde bitmeyen kelam,
Vuslatta vermezsin ölürken her gün...

ne yazık ki hayatta şu kocaman hayatta
"her bahar bir dal açar, her hazan yaprak döker..
inerken basamaklar, çıkarken basamaklar
güzeli yaşlandırır, yaşlıda iflah söker..."

Tadına varmadan baharın, yazın
Zamanın her demi, yaşı başkadır
Güllerin toprakla vuslatı hazin
Olsada toprağın taşı başkadır...

Alimin hayali yüz bulsa makbul,

"kar-beyazı gölgeler suya düşmüş karışık"
gözükse de:
"her şeyde bir nizam var her şey öyle barışık..."

Ne ettiysen biçeceksin
Biçeceksin hele dur,
Biçtiğinden geçeceksin,
Geçeceksin hele dur..

Sen vicdanı sıfır olan,

Mutluyum kendimce, şükürler buna
Artık seviliyor; sayılıyorum…
Yârin yüreğine, gönül yurduna,
Serpilip, saçılıp, yayılıyorum…

Mekânca bu kadar olsak da ırak,

bir ustanın elinde murçun verdiği şekil
taşlarda anlam olur ve o anlam sessiz dil
o sebeple sanatta sonsuz sevgili vardır
taş diyerek geçme sen taşların dili vardır..
***

Dal uçları tomurcuk yeni açmada henüz
Mavi sular dalgalı,pek romantik görseniz

Çiçekler raks ederken sanki dünden sevdalı
Çeşit çeşit kuş sesi türkü dinler her çalı

Elini kafana koy iç geçirmeden düşün
Faydası kendine yok sana ne ki düşmüşün
Boşuna göz gezdirme bulamazsın beni
Dedin ya ki git artık yanıma gelme bir gün

Uzaklara atma sen, yine sevdiğin benim,