Gurbetin İçinde Ben. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Gurbetin içinde ben
kendi sesine yabancı bir yolcuyum
Ne bir kapı açılır bana eskisi gibi
ne de ismim aynı yerden çağrılır.

Bir köy bırakmışım ardımda
taş duvarları anı kokan
Annemin elleri hala aklımda
sabahın ekmeğini yoğuran zamanlar.

Burada saatler ağır değil
sanki ömür uzayıp gidiyor sessizce
Her yüz bana biraz uzak
her bakış başka bir ülke gibi.

Bir çay demlenir uzaklarda şimdi
buharı bile memleket kokar
Bir çocuk ağlar içimde
adıyla eski günleri sayıklayan.

Memleket dediğin şey toprak değil
insanın içine gömülen bir hasretmiş
Gözlerimi her kapattığımda
bir kapı gıcırdar içimde
annem gel der gibi.

Ama yollar uzun
ve ben hep bir adım geriden gelirim hayata
Ne tam varabilirim kendime
ne de tamamen kalabilirim burada.

Gurbetin içinde ben
kendime bile misafirim artık
Bir yanım orada kalmış
bir yanım burada eksik.

Hüseyin der ki gurbet deşti yaramı
ne sildim izini ne de unuttum zamanımı
Bir ömür taşıdım içimde memleketi
gurbet aldı benden en saf yanımı....

Hüseyin YANMAZ
22.04.2026