Günün kırık pusulası... Şiiri - Hasan Be ...

Günün Kırık Pusulası...

Cebimde paslı bir anahtar,
açtığı kapıyı çoktan unutmuş.
Bu şehir, o anahtarın pasıyla yazılmıştı sanki
Arnavut kaldırımlarına sinen iyot kokusu
ve yosun tutmuş rıhtımlarıyla.

Sokaklar, nehirler gibi akıyordu içime,
yorgun nehirler gibi,
yatağında asırların çakıl taşlarını biriktiren.
​Seni arıyordum bu şehrin buğusunda,
bir gül yaprağına işlenmiş adını,
bir manolya ağacının gölgesinde unuttuğun gülüşünü.

Sen, Babil kütüphanesinde yakılan son papirüs,
ben, o yangından arta kalan tek isli harf.
Sen, denize nazır bir yalıda piyanonun suskun tuşları,
ben, o tuşlara dokunmaya korkan bir hayalet parmak.

​Balkonlardan saksılar sarkmıyordu artık,
uykusuzluklar sarkıyordu.
Eyfel Kulesi, gökyüzüne saplanmış paslı iğne, yalnızlığın feneri gibi
kendi etrafında dönüp duruyordu
ve martılar, gökyüzüne atılmış çığlıklardı sadece,
denize düşen.

Bir tramvay geçiyordu belleğimin tam ortasından,
pencerelerinde tanımadığım yüzler değil,
unuttuğum tüm kelimeler oturuyordu.
​Ve sonra gökyüzü,
o eski, yorgun atlas,
bir anlığına yırtıldı tam ortasından.

Bir kuyruklu yıldız, ☄️
Tanrı'nın imzasını atıp kayan bir mürekkepli kalem gibi,
gecenin yanağına bir çizik attı,
bir anlık aydınlıkta gördüm her şeyi:
limanda bekleyen paslı gemileri,
pencerelerdeki solgun perdeleri,
ve avucumun içinde birikmiş o sonsuz kederi.

​Yıldız kayboldu.
Geriye gecenin mürekkebi ve ben kaldım.
Hâlâ o paslı anahtarla,
kilitleri değil,
anıları yokluyorum.
Bulduğum her anı, parmaklarımda bir köz gibi parlıyor,
sonra küle dönüyor.

​Bu şiir, dostum,
o küllerden savrulmuş bir haritadır.
Bu şiir,
o kırık pusulanın inatla gösterdiği tek yöndür.
Varmak için değil,
sadece yolda olmak için yazılmıştır...

Hasan Belek
24 Eylül 25- Akçay