Günlük Lakırdı Şiiri - Ahmet Kenan Çiftçi

Hiçbir iddiası kalmamış bir kulum
Elim kolum boş işte umutsuzum
Telefonun başında birazda mutsuzum
Zorlu günler bir Kerbela gibi geçiyor üstümden
Atamıyorum bu vaziyeti kendi üzerimden
Özünde ve sözünde bir marjinallik var benim
Aklımdan geçen ruhum dar benim
İçim içime sığmaz enginleri aşıyor
Bir ben içinde alem mi kayboluyor
Bir derin tefekkür uyandırıyor içim
Kafamda almıyor bazen bir sigara yakıyorum
Yepyeni bir ruh haliyle anı yaşıyorum
Yoksul ve dar görüşler beni yordu
Etkin değil üzerimde ama beni ateş gibi kordu
Para,makam ve mülk geldi geçti
Şimdi artık istirahat vakti
Şan ve şöhret bize ne gerek
Bizim gibilere bir tas çorba gerek
Demledim çayımı denize karşı
Beklenen olmadı yine aşktan
Bize mutluluk yok bu dünyadan
Biz bıraktık dünyaya sarpa sardık
Ama ne yapsak yine bir türlü tutturamadık
Zihnim bu aralar çok aktif düşünmeden duramıyorum
Yalnızlığımı ve sensizliğimi
O kutlu günler geliyor aklıma çaresizce ağlıyorum
Bir yorgun bir argın bir kırgınım ki sorma
Bunalıyorum ve çok daralıyorum
Kitaplarda arıyorum mutluluğu
Ama onlarda benden beter bunu görüyorum
Ne yapacağını bilmeyen bir kuş misali uçup gidiyorum
Bu alem bizide alır içine diyerek bende herkesi selamlıyorum