Günışığına Bak Ki Şiiri - Can Elıf

Zeytin ağaçları gibi köklerden sağlam,
Dallardan güneşe dönüktü yüzüm.
Güneşe dönük gümüşi dallar sen,
Diğerleri ise ben.

Köklerden sağlamlığı ciğerlerime nefes oldun,
Hayat buldum zeytin.
Su altında nefesini tutmak gibi bir şey seni sevmek,
Alışmak, alışıp nefes ve su olduğun damarlarımda can bulmaktı.

Bütün mesele, senken ben, benken sen;
Hissi, özlem nedendir?
Hayata yeni bir renk olup,
İlk yaz hissiyle tekrar tekrar nefes olmandı, zeytine.

Zeytine köklerden sağlam kal,
Ama “çok sevme” denildiğinde kırılganlık değil,
Alışıp çiçekken meyve olmasıydı.

Zeytin, özlemle güneşe dönük,
Mevsimini ararken buldu kendini;
Bir daha hiç, ciğerlerine nefes olan hisle yaşamadı.

Gelecek bütün mevsimlere göre beklemek miydi?
Sendin, ciğerlerine nefes olan…
Sen işte deyip günışığına ufkunu açan,
Güneşe bak ki dedi.