Güneşi Heybeme Koydum

Güneşi Heybeme Koydum

​Güneşi heybeme koydum da geldim
Yedi iklim geçtim, dağları deldim
Bir kuru selamı bin cana böldüm
​Yükümde umut var, heybemde ateş
Yıldızlar yoldaşım, ay bana kardeş
Yandım da kül oldum, doğdum bir güneş
Kendi yangınımda savruldum geldim.
​---
​Ayak izlerimde sükûtun sesi
Nefesimde saklı dünün sancısı
Ben ki bu yolların tek yabancısı
Suskun pınarlardan su oldum geldim.
​Ne mekana sığdım, ne zamana dar
İçimde fırtına, dışımda bahar
Dediler ki: "Yolun sonunda kavuşmakta, ölümde var"
Senden gayrı her şeyi sildim de geldim.
​---
​Toprağa yüz sürdüm, göğe el açtım
Karanlık pusuda ışık olup saçtım
Kendi gölgemden bile uzağa kaçtım
Hiçlik hırkasını giydim de geldim.
​Sözü dilden çektim, yüreğe bandım
Aşkın deryasını bir katre sandım
Yandıkça ferahladım, öldükçe uyandım
Ben bu uzun yolu, bir an bildim de geldim.

Fatih Mehmet Yiğit