Güneş ve Gözlerin Şiiri - İbrahim Cuma

Saba rüzgarına susamış.
Güneşin aydınlığında gözlerin...
İlkbahar sabahına hasret.
Gecenin derinliğinde ben...
Alemi kıskandırır bilirim,
Yüzüme bakıp da gülmen.

O yüzden mi;
İlkbaharda eser saba rüzgarı
Güneşimi serinletmeye?
O yüzden mi;
Tırmanır geceler sabaha
Aydınlıklarını seyretmeye gözlerinin?

Öyle ya!
Güneş, kıskandıkça gözlerini;
Ve imrendikçe gülüşündeki ışıltıya;
Her defasında yeniden doğar sabaha...
Yeniden sen gibi görünmeye başlar bana...