Güneş Varken Işığı Aramak Şiiri - Mustaf ...

güneş varken ışığı aramak saçmalıktır,
dedim kendi kendime,
çünkü gözlerim açıkken
karanlığa alışmıştım çoktan.
elimde kandiller,
göğsümde eski korkular,
gökyüzü önümdeyken
yeraltını kazıyordum inatla.

oysa ışık uzakta değildi,
bir mucize gibi saklanmıyordu.
ne kapı arkasında,
ne de duaların en son cümlesinde…
tam ortadaydı hayatın;
bakmayı unutan gözlerim yüzünden
yok sanıyordum.

güneş varken
gölgeyi sevmekti benimki,
yarayı tanımak,
şifadan ürkmekti belki.
Alışmıştım acının sesine
sessizdi ama tanıdıktı.
ışık gürültülü geliyordu,
fazla gerçek,
fazla çıplak.

karanlık insanı saklar,
ışık ortaya çıkarır.
ben ortaya çıkmaktan korktum;
kendimle yüz yüze gelmekten.
bu yüzden
gündüz vakti mum yaktım,
umut varken bahane ürettim,
sevgi dururken
yalnızlığı kutsadım.

güneş varken ışığı aramak saçmalıktır,
ama insan bazen
saçmalığı seçer.
çünkü alışkanlıklar
hakikatten daha güçlüdür.
yanlış bile olsa
bildiğin yol,
bilmediğin aydınlıktan güvenlidir.

bir gün durdum.
elimdeki mum söndü,
rüzgar bile zahmet etmedi.
başımı kaldırdım,
gökyüzü oradaydı.
ne geç kalmıştım
ne de eksik…
sadece bakmamıştım.

o an anladım:
ışık bulunmaz,
kabul edilir.
güneş ispat istemez,
varlığını savunmaz.
sen hazır olursan
zaten doğar içine.

ve artık biliyorum
güneş varken ışığı aramak değil,
ışık varken karanlıkta ısrar
etmenin saçmalık olduğudur...

Mustafa Alp
03/02/2026 15.00