Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Gecenin karanlığına kibriti yakıp, güneşi ateşlemek.....gizemli korkuları gecenin karanlığına bırakıp, koşmak en parlak aydınlığa.........tam puanımla kutluyorum şiirinizi, içinde çok güzel ifadeler, renklerle/dalgalarla coşturan duygular var..........saygılarımla ...........Saniye Sarsılmaz
Zulamda
Sabahın maviliği,
Dalga dalga
Deniz yeşili
Başımdaki
Kavak yelleri,
Dilimde
Ege türküleri
Zeybek kesilir
Her diz vuruşunda
Coşturur yüreğimi. ...
Egeye nazır körfezin türküleri de eklenince maviliğe, gökte hızına yetişemediğimiz kayan yıldızlara ne gerek var karanlıklara kibrit çakmaya eğer yürekten yaşanıyorsa sevda çaresi yok hergün ay ışığında bile yeniden yeniden ateşlenecek güneş ....E bunun adı sevda....
Sevgilerimle
kelimeler alımlı istediğini kopartır biçimde tebrikler
şair
namık cem
Zulamda
Sabahın maviliği,
Dalga dalga
Deniz yeşili
Başımdaki
Kavak yelleri,
Dilimde
Ege türküleri
Zeybek kesilir
Her diz vuruşunda
Coşturur yüreğimi.
Geçmişin karanlığının yarattığı korkulardan arınmış olarak coşkuyla yaşamak
Harika dizeler .coşkunuz hiç eksik olmasın üstat.
yazan yüreğe .. kalemine tebriklerimle..
Üstad tebrik ederim.sevgilerimle
Demek ki
Zor değil
Karanlık geceleri
Kibrit yakarak geçmek.
Ve görsün diyerek
Cümle Alem
Güneşi ateşlemek..
Güneşi ateşlemek:))
Yüreğinize sağlık, tebessüm ettirdi, başarılarınızın devamı dileklerimle, selam ve saygılar...
Demek ki
'Zor değil
Karanlık geceleri
Kibrit yakarak geçmek.
Ve görsün diyerek
Cümle Alem
Güneşi ateşlemek'
Hep birlikte güneşi ateşleyelim, gelsin mavi bir yaşam...
Gelsin umutların yeşereceği bir yaşam...
Yine anlamlı bir şiirinizi daha okudum hocam...
Kaleminiz hep yazsın...
Saygı ve selamlarımla...
Orhan ÇAPAN
Zulamda
Sabahın maviliği,
Dalga dalga
Deniz yeşili
Başımdaki
Kavak yelleri,
Dilimde
Ege türküleri
Zeybek kesilir
Her diz vuruşunda
Coşturur yüreğimi.
Demek ki
Zor değil
Karanlık geceleri
Kibrit yakarak geçmek.
Ve görsün diyerek
Cümle Alem
Güneşi ateşlemek..
TEBRİK EDİYORUM ÜSTADIM. HARİKAYDI. SAYGILAR...
Düşlerim
Dolaşırken sokaklarda
O mahur şarkılarla
Saatleri kovalıyor
Yüreğimde
Yelkovan.
Çocukken korkudan
Islık çaldıran
O simsiyah akşamlar
Ürkütmüyor artık
Kör karanlıklara bulansa da
Eskisi kadar.
Zulamda
Sabahın maviliği,
Dalga dalga
Deniz yeşili
Başımdaki
Kavak yelleri,
Dilimde
Ege türküleri
Zeybek kesilir
Her diz vuruşunda
Coşturur yüreğimi.
Demek ki
Zor değil
Karanlık geceleri
Kibrit yakarak geçmek.
Ve görsün diyerek
Cümle Alem
Güneşi ateşlemek..
Güzel hemde çok güzel
Karanlıkta kalabilir insan ama daimi değil,güneş olmazsa yaşanır mı?mahkum olmaya razı olmaktır güneşsiz kalmak..! kutlarım anlamlı dizelerinizi..
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta