Güneş Batıyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Gönül burada,
Kalsın diyorum.
Aşkı yormadan,
Uzak diyara.
Sürgün bedendir,
Yollara düştüm.
Ruhum çok durgun,
Gittim uzağa,
Onu almadım,
Hisler uyudu,
Kaldı derinde.
*
Sevda yükünü,
Taşımam gayrı.
Bıraktım göçü,
Issız dağlara.
Göğsüm boşalsın,
Hüzün silinsin,
Dertlerim bitsin.
Ayak yürüdü,
Vardım engine.
Ateş kül oldu,
Söndü içimde.
*
Kuşlar uçarken,
Kanadı kırık.
Döndüm köşeyi,
Kimse görmedi.
Sızı tükendi,
Sustu ağrılar.
Yüküm kalmadı,
Boşluğa düştü,
O eşsiz sevgi.
Nefes tükendi,
Koptu zincirler.
*
Şimdi özgürce,
Koşar adımlar.
Fakat yönsüzdür,
Pusula şaştı.
Eksik bir parça,
Hep o diyarda.
Geri dönmez ki,
Bilirim artık.
Yalnız başıma,
Çıktım tepeye,
Rüzgar esiyor.
*
Gözüm yaşarmaz,
Duygu kurudu.
Toprak çatladı,
Yağmur yağmıyor.
Susuz çöllerin,
Ortasındayım.
Kalbim uzakta,
Onsuz yürüdüm,
Bedenim yorgun.
Serinlik koptu,
Güneş batıyor.