aydınlanmıştı her yer
görüyorduk, umutluyduk...
ama doyamadı şu insan işte
sığamadı bir türlü şu koca mavi gezegene...
insan ki en mükemmeli canlıların
görüyor, duyuyor, kokluyor, hissediyor,
yürüyor, koşuyor, yüzüyor, tırmanıyor.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta