Gün olur Şiiri - Muhsin Yener

Bir gün olur…
olmaman gereken bir yerde bulursun kendini.
Kalabalığın ortasında
yapayalnız mesela.

Bir gün olur…
susman gerekirken konuşursun.
Bir tek cümle çıkar ağzından
ve bir ömür yankılanır içinde.

Bir gün olur…
vermemen gereken sözler verirsin.
Çünkü insan bazen
inandığı gözlere teslim eder kendini,
aklını bir kenara bırakıp.

Sonra…
bir gün daha olur.
“Ben güçlü adamım,” dersin,
“aklımla yürürüm bu hayatı.”
Ama bir bakmışsın
yüreğin çevirmiş yönünü
duygulara.

İşte tam da orada
yenilir insan.
Çünkü bazıları
senin gibi sevmez.
Bazıları
bir yüreği avuçlarında taşımayı bilmez.
Sen içini açarsın,
onlar seyirlik bakar acına.

Sen sevgiyi ekmek gibi bölüşürsün,
onlar duygularını meze yapar sofralarına.
Ve şimdi sana soruyorum
sevgili…

Madem gün bugündür,
madem hayat
şu an kadar kısa,
şu nefes kadar gerçek…

Sen beni,
benim seni sevdiğimden
daha çok sevebilir misin?
Bir liman olur musun yorgunluğuma?
Bir memleket olur musun içimde?

Yoksa
ben yine
seni severken mi eksileceğim…?