Gün gelir Şiiri - Nedim Çekin

Gün gelir, yağar yağmurlar,
Taşar denizler üzerimize,
Ve her damla, bir anı, bir kaybı getirir.
Düşer cemreler yüreğe,
Bir umut yanar, ama sönmeye mahkûmdur…
Mapus soğuk,
Dar gelir volta yeri, anam…

Buz kesilir geceleri,
Demir parmaklıklar ardında.
Üşür beden,
Ve öyle üşür ki, beden, çaresizlikten…
Bir çıra yanar belki,
Ama ne zaman?
Ne zaman ısınır bu eller?
Bir mektup beklenir,
Ya da bir telgraf,
Babadan, yardan, kardeşten, dosttan…

Gül kokulu anam,
Her gün biraz daha uzak,
Ve her gün biraz daha solgun,
Bir zamanlar gülüşüyle doğan güneş şimdi bulut.
Ne zaman geçer bu sessizlik?

Kelimeler biriktirilir,
Ama yüreğe dokunmaz hiçbiri,
Her biri yaralı, her biri kırık.
Bir yanımın hapsinde,
Bir yanım bekler,
Bir yanım kaybolur…

Geceyi delip geçen yıldızlar
Sesini getirir mi?
Bir gülüş, bir umut…
Yoksa tüm bunlar,
Bir köhne hayal mi?
Bir yanılsama mı,
Bir zamanlar kalmış,
Kalkıp kaybolmuş,
Uzaklarda unutulmuş?