Gün Doğumu... Şiiri - Döndü Dülger

Bazen bir bir yıldızlarım sönüyor,
Bazen hayallerim serin sulara batıyor.
Bazen kırılgan gönlüm pes et diyor,
Ama hâlâ içimde bir şehir var ki,
Işığını hiç kapatmadan ümidime göz kırpıyor.

Bazen sessizliğim çığlığa dönüşüyor.
Dağımın dumanı acı acı esiyor,
Gözlerim kapanıyor, takatim yenik düşüyor,
Ama hâlâ içimde bir çocuk var ki,
Her sabah pencereden bakıp doğacak güneşi bekliyor.

Bazen sabrım yorgun düşüyor.
Kaldırımlar bile bana sırt çeviriyor.
Adımlarım geri, düşlerim ürkek bana bakıyor.
Ama içimde hâlâ bir yol var ki,
Her gün doğumu beni kendine davet ediyor.

Bazen suskunluğum baş köşede oturuyor.
Bazen bütün cümlelerin boyu kısalıyor.
Bazen aklım kalemimi kırıp atıyor,
Ama içimde bir ses var ki,
Yakındır mutluluk diye kulağıma fısıldıyor.

Ve birgün içimde ki yaralı elçi,
Yenilmekten yorulsa da,
Eksilmekten boyu kısalsa da,
Hep yarı yolda bırakılsa da,
Biliyorum ki!
Ellerinin üstünde olsa da yeniden kalkacak.
Gözyaşlarını omzuna takıp yeniden yola çıkacak.

İnsan bazen dağılsa da,
Bazen ümidiyle hasım olsa da,
İçinde küllenmeyen bir kıvılcım,
Bütün karanlığı yakmaya yeter.
Çünkü hayal kırıklıklarıyla atan kalpler,
İnançla beklenen baharları daha derin yaşayarak hisseder..
Döndü Dülger