Gün batımına doğru. Şiiri - Cevat Çeştepe

GÜN BATIMINA DOĞRU ...
.

Havasını ciğerlerime doldurup., uzaklarımı saran manzarasını beynimin tuvaline yerleştirmeye niyetlendiğim bir denizi arkamda bıraktım …
Yorgunum… Sırtımı., yıkılmadan önceki bu son mevsiminde terk edilmiş bir köşkün erguvan renkli çiçekler açan bahçe duvarına yaslayıp., ayaklarımı uzatıyorum…
Ama daha oturduğum yeri ısıtamadan hava birden değişiyor… Ve serinliğin poyrazıyla birlikte., burnumun direklerini sızlatan en okkalısından-çok tanıdık nikotin kokusu., soluk-soluğa ciğerlerimi dolduruveriyor…

Öksürtmeyen heyecanıyla içime işleyen bu koku., yakın geçmişte buruşturup., tekme-tokat yaşamımdan çıkardığım jelatinli ve ambalajı yaldızlı sigaradan gelmiyordu… Bu koku., ilk gençliğime kadar geriye sarılan takvimimin yapraklarından tüterek bugünüme gelen “birinci” sınıf bir kokuydu...
Hasretle gözlerimi kapatıp., kokuyu içime çekiyorum…

Ve sonra ayağa kalkıyorum ve ilk defa yürüyeceğim bir yolu gün batımına doğru ‘birlikte’ adımlıyoruz…
. . ,

Yaşlılık mevsiminin sıradan bir mola anında., ne kadar allanıp-pullanmış., ne kadar süslenip-püslenmiş olursa olsun içine çektiğin bu koku., insanın iç denizlerinde., çocukluğundan başlayarak dalga-dalga üzerine gelen tsunami fırtınasının altında kalmaktır…
.
.

Cevat Çeştepe
Şubat-2026