Gün Batımı Şiiri - Şevki Çiftçi

GÜN BATIMI

​Tepelerden kayar, süzülür güneş
Yavaşça çekilir, derinliklere.
Ufukta bulmuş bak kendine bir eş,
Başını yaslamış, onun dizlere.

​Öper alnından şu dağın visalini,
Anlatır sessizce zeval halini.
Süzülür imbikten, dökülür kalbe,
Ruhuma sunar o en halisini.

​Yorulmuş bir yolcu misali durgun,
Işığı fer fer de, renkleri yorgun.
Kızıl bir hırkayı çekmiş üstüne,
Sanki bir aşığa, ezelden vurgun.

​Göz kırpar gurubun kızıl rengiyle,
Vuslata kanat açar o dengiyle.
Çağırır uzaktan nazlı yar gibi,
Kucak açar bana, kendi diliyle.

​Veda busesiyle boyanır cihan,
Sükûta bürünür, dertleşir zaman.
Şevki’nin gönlünde başlar bir hicran,
Güneşle gömülür, koca bir devran.

Şevki Çiftçi