Gümüşsel Karanlık Şiiri - İlhan Özgen

Hani kızıla çalan o ayrılık vaktiydi,
Zaman senden kopunca, bir mühür gibi dindi.
Gecenin karnı yarık, tam orta yerindeyim
Gümüşsel aydınlığın kör ettiği biriyim.

Yıldızlar birer birer sökülürken yerinden,
Gök dilsizliğe düştü, yer sessizliğe gebe.
Bir sızı süzülüyor kalbimin derininden
Gözlerin kör bir kuyu, sesin gurbet lehçesi.

Ne sabahın rengi var, ne sinemde gülüşün
Boşlukta asılıdır o hüzünlü sözlerin.
Zifiri karanlığa hapsoldu son dönüşün
Şimdi her köşe başı seni bekler izlerin...