Gümüş Mühür ve Çalıkuşu Şiiri - Kara Çoc ...

I.
Gümüş bir mühür gibi basıldın geceye; kaskatı, vakur ve dilsiz,
Sen ey Dolunay! Bakışın mermerin iliklerine sızan o derin dehliz.
Zamanın paslı dişlilerini durduran o dikey, o mağrur beyazlık;
Ruhun en tenha sokağında yankılanan o mukaddes yalnızlık.
Sana bakmak; bir uçurumun kıyısında, dünyanın bütün gürültüsünü
Bir dikiş iğnesinin deliğinden geçirip, kalbinin içine gömmektir.

II.
Fakat o mağrur nizamın kalbinde, ansızın yırtılır bu dilsiz perde,
Bir Çalıkuşu havalanır kaburgalarımın bittiği o sıcak yerde.
Nasıl sığdırdın o heybetli aydınlığı, bu küçücük, bu ıslak nabza?
Sen sekiyorsun hücrelerimde; damardan kalbe, en derin muazzama.
Hangi yarama dokunsan, orası artık bir sızı değil, bir çocuk bahçesi,
Duyulur ruhun o pes perdesinden, o bitmek bilmeyen Zemzeme sesi.

III.
Varlık, seni tek bir gövdede iki ayrı mucize olarak düğümlemiş;
Gök senin yüzünle aydınlanmış, yer senin kanat sesinle demlenmiş.
Hem ulaşamadığım o dikey doruksun; mühürlü, asil ve uzak,
Hem avucumda atan o sıcak can; yakın, hayati ve tek sığınak.
Seni sevmek; bir elinde donmuş bir nehri sabırla taşımak,
Diğerinde o nehrin altındaki kalbi, kendi ateşinle ısıtmaktır.

IV.
Ve ben; bu muazzam dengenin o meşhur püsküllü belası...
Kendi kaosunu senin dizinin dibinde susturan, o garip müptela.
Huzuru sende bulup, senin sessizliğinde "evine" varan o yorgun çocuk;
Ne o gümüş ışıktan vazgeçerim, ne de o kanat sesindeki umuttan.
Artık ne sen benden yukardasın, ne ben senden bir milim geride;
Biz seninle, bir kuşun kanadında koca bir ayı ısıtan aynı hikâye.

Şimdi dünya sussun; bu dâhi sahne en güzel yerinden mühürlensin,
Ruhumun bu pes perdesinde, sadece senin o yumuşak adın gizlensin.
Bir Dolunay’ın vakârı, bir Çalıkuşu’nun kalbinde huzur bulmuşsa;
Cihan bizim evimizdir artık, gökyüzü aşkımız için bir kez yanmışsa.
Sadece senin nefesin, sadece bu sonsuz Zemzeme...