Gümüş Ellerin Tohumu Şiiri - Ebru Yıldız

​Çorak tarlaların bağrında yankılandı sesi,
Gümüşümsü elleriyle dokundu toprağa.
Sarı başaktan buğdayı, topraktan nanı,
Yoktan var etti kadın, hayatın ustası.

​Kültürün harcını kardı, sabırla ördü duvarı,
Ahlakın fidanını şefkatle suladı.
Onun elinde huzur, bir çiçek gibi açtı,
Güzellik ve doyum, yeryüzüne saçıldı.

​Sonra bir gölge düştü, namert ve karanlık,
Zorba ellerde soldu o kadim aydınlık.
Talanın fırtınası esti, berhava oldu emek,
Artık ölüm ve çirkinlikti yaşama giydirilen yelek.

​Tecavüz bir zırh oldu, kanlı ellerde talan,
Yaşamın kutsallığıydı o kavgada can veren.
Mert kadının kurduğunu, yıktı eli kanlı olan,
Geriye bir libas kaldı; hüzün ve kederden dokunan.