Güman Böcekler Şiiri - Ünal Serhat Yorgancı

Bu şeb ki mâh-ı münevver cemâlin izhâr eyler,
Felek yüzünde nikâb-ı zulmeti pervâr eyler;
Dizilmiş âb kenârında sâkit ü hayrân,
Uzun bacaklı kuşân-ı beyâz-ı nûr-efşân;
Gözünde mâha müteveccih bin âh u bin katreler,
Unutmuş arz u zamânı o hür-güman böcekler.

Semâda bir göl-i billûr peydâ olmuşdur,
Derûn-ı şebde felek sanki âb ile dolmuşdur;
O gölde yüzen olur gûyâ kevkeb-i seyyâr,
Melek sanırsın ama her biri birer envâr.
Bu haşr-ı nûr içinde niçin şikâr eden yok,
Bu rızk-ı mâhı yiyen bir yırtıcı kuş da yok?