Gülüzar Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Ûftade

Bir âşık idi, gönlü ateşten nişân,
Adı dert, özü sabır, yolu imtihân.

Bir surete bağlandı gönül ipleri,
Sandı ki o yüzde saklıdır sırları.

Dostlar dediler: “O gitti, yolun bitti,”
Âşık dedi: “Sükût, bu söz eksikti.”

Zira bilen bilir ki aşkın dilinde,
Gitmek yoktur, yalnızca hâl içinde.

Sandın mı ey gönül, Hak seni unuttu?
Vermediğini aldı sanma, dönüştürdü.

Sen yüz istedin, Hak mânâ öğretti,
Sen ses aradın, sükûtla konuşturdu.

Elin boş kaldı sandın, kalbin doldu,
Bir kapı kapandı, iç âlem yol oldu.

Her kavuşma zafer değildir ey yâr,
Bazı ayrılıklar yükseltir mertebeler var.

Ateşe girdin de kül olmadın bak,
Ateş seni arıttı, yaktı mı sandın? Yok, ak.

Gözyaşı döktün, sanma zayıflıktır,
O yaşlar ruhu saydam eden ışıktır.

Sevdiğin eline verilmedi diye,
Gönlünden silindi sanma, bil ki hayır.

Gönle verilen emanet kaybolur mu?
Elden giden, gönülde solup olur mu?

Mecnûn’a dediler: “Leylâ artık yok,”
Dedi ki: “Benim içimde, siz neredesiniz? Yok!”

Senin de sevdan içe çekildi,
Suretten sıyrıldı, hakikate erdi.

Bu aşk put olmadı, dua kesildi,
İsyan değil, niyazla yoğruldu, bilindi.

Her isteyen almaz, her alan bilmez,
Bazı sevdalar verilir, bazıları eğitir, silmez.

Sen nikâh aradın, Hak idrak verdi,
Sen sonuç istedin, yol seni terbiye etti.

Zannettin ki kaybettin en büyük hedefi,
Hâlbuki Hak açtı sende başka bir kapıyı.

Kavuşmak bir neticedir, geçici bir hâl,
Anlamak ise kalıcıdır, ebedî kemâl.

Üzülme ey âşık, terk edilmedin sen,
Hamlıktan alındın, olgunluğa erdin hemen.

Hak sevdiğini bazen saklar perdede,
Ki kul, sevgiyi öğrensin kendi özünde.

Ve bil ki bu yol boşuna yürünmez,
Aşkı kazanan, hiçbir şeyi kaybetmez.