Dışarıdan bakınca bir bahar bahçesi sanıyorlar beni,Bilmiyorlar ki her gülüşümde bin ah gizli.Yüzümdeki bu maske, dünyaya kestiğim bir hesap,Oysa içimde kırılan her dalın ayrı bir yası var.Gözlerimin ferine takılan o sahte parıltı,Sadece ruhumdaki enkazın üstünü örtme çabası.
Öyle yaralar var ki, bakınca görünmez,İlacı tabipte bulunmaz, dille söylenmez.Kendi içimde kurduğum o ıssız mahkemede,Kendi kalemimi kendim kırdım her gece.Sevdayı bir kutsal emanet gibi taşıdım ama,Sonunda bıraktım darağacının gölgesine.
Naçizane yüreğim, kuş misali bir çırpınışta,Can çekişiyor artık bu bitmek bilmeyen kışta.Anlatmak istesem kelimeler düğümlenir boğazımda,Her harf bir mermi gibi patlar yalnızlığımda.Aşkı asmak kolay mı sandın o soğuk ilmeğe,Yüreğim sallanıyor şimdi o sessiz meydanda.
Gölgen bile geçmesin artık bu kapının önünden,Yorgunum, bıktım artık şu ruhu yoran dünden.Hangi rüzgâr estiyse bizi bizden hoyratça koparan,O rüzgârda savrulsun küle dönen bu yorgun can.Hüznümü bir imza gibi bıraktım her satır sonuna,Artık kimse dokunamaz bu sessiz vedanın onuruna.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta