Gülüşüm Şahidimdir Şiiri - Serpil Koçar

GÜLÜŞÜM ŞAHİDİMDİR

Gülüşlerim var benim,
Kolay kazanılmamış,
Ucuz sevinçlerden değil.
Her sıkıntıya eyvallah diyen,
Her düşüşte biraz daha
Kendini tanıyan gülüşler.

Kırıldım, evet.
Yoruldum, defalarca.
Ama içimde bir yer
İnatla gülmeyi sürdürdü.

Hayat bazen ağırlaştı omuzlarımda,
Bazen susmayı öğretti, bazen de sabrın
En sessiz zikrini.

Ben yine de
Şiir olmayı seçtim.
İsyan etmeden,
Kırıp dökmeden,
Her şeye rağmen
“EYVALLAH ” diyebilmeyi.

Bazı geceler
Adımı unuttum,
Yalnızlığın eşiğinde
Kendimle yüzleştim.
Ama her defasında
Kalbimden bir ses daya dedi,
Geçecek

Yol uzunmuş meğer,
İnsan kendine varana kadar.
Her adımda biraz eksildim,
Biraz arındım.
Meğer kaybettikçe
Derinleşiyormuş insan.

Şimdi anladım ki
Her gülüş bir emanetti,
Her acı bir öğretmen.
Nasip,
Sabredenin kapısını çalarmış.

Allah’ım,
Kalbimi inciteni kalbime yük etme.
Gülüşümü benden alma,
Sabrımı eksiltme.

Yolumu şaşırdığımda
Beni yine bana getir.
Vaktim gelince
Hakkım olanı nasip et.

Ve ne olur,
EYVALLAH diyebilen bu kalbi
kendine yakın eyle…
Âmin.