Gülü incitmişler Şiiri - Hadi Çağlar 2

GÜLÜ İNCİTMİŞLER
Gülü incitmişler boynu bükük kalmış.
Buruşmuş yaprakları üzüntüden hep ağlamış.
Oturdum yanına okşadım yapraklarını,
Kaldırdı başını, meğer sevgiye ihtiyacı varmış.

Yapraklar buram buram koktu avuçlarımda.
Esintiyle sallandı gülümsedi dalında.
Baharı yaşıyordu yeniden doğmuş gibi,
Birde baktım ki arılar kelebekler üşüşmüş başında.

Mutluluktan açıldı taç yapraklar burdayım der gibi.
Göründü ortasında sarı sarı organlar polen dolu dibi.
Saçıldı polenler çevreye uçuştu havalarda,
Kavuştular hemcinslerine birbirini arıyan sevgililer gibi