Bu nasıl mektup ki kenarı yanık.
Dünya çaptan düşmüş,ortam bulanık.
Gardaşın kendini sanar uyanık.
Yorgan alev almış,tüller perişan.
Söyletme gardaşım derdim derinde
kalmışım çaresiz gurbet elinde
Her gün artar çilem, durmaz yerinde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta