Gülistan Şiiri - Şevki Çiftçi

GÜLİSTAN

​Bir şehir sustu, bir nehir aktı derinden,

Bir gül koptu dalından, en ince yerinden.

Dersim’in dumanlı dağları şahittir sesine,

Adın yankılanır şimdi, adaletin nefesinde.

​Gülistan...

İsmin bahar bahçesi, yüzün yarım kalmış bir yaz,

Ardında bir anne feryadı, bitmek bilmeyen bir niyaz.

Munzur’un suları mı saklar o masum bakışı?

Yoksa bir kış günü mü dondurdu bu akışı?

​Hangi rüzgar savurdu seni bizden uzağa?

Hangi karanlık düşürdü aydınlığı tuzağa?

Kuşlar bile mahzun uçar o köprünün üstünden,

Bir cevap bekler insanlık, en derinden, en yüceden.

​Sadece bir isim değil artık, bir arayışın adı,

Yarım kalan bir gençliğin, dinmeyen feryadın.

Elbette ruzi mahşerde, Hakkın huzurunda,
Bulacak karşılığı

Güller açacak elbet bir gün, dökülmeyecek yaprağı,

Adalet yerini bulduğunda, gülecek toprağın.

Cennet bahçelerinde güller açılacak kalbinde.

Şevki Çiftçi

​Not: Bu şiir, Gülistan Doku’nun akıbetinin aydınlatılması ve unutulmaması adına bir saygı duruşu niteliğindedir. Kelimeler, adaletin yerini bulması dileğiyle dökülmüştür.

GÜLİSTAN
Şevki Çiftçi
Bu şiir, Gülistan'ın akıbetinin aydınlatılması ve unutulmaması adına bir saygı duruşu niteliğindedir. Kelimeler, adaletin yerini bulması dileğiyle dökülmüştür.