Gülgün Şiiri - Mustafa Atiş

Giderken gözünde bir nemli bakış
Yağmur olmuş sanki yüzüne akmış
Senin yokluğunda ne bahar ne kış
Mevsimler de sensiz gülmüyor Gülgün

Bülbüller güllere ederken nazar
Aşk diliyle ötüp kalbine yazar
Misk-ü Amber ile dolsa da gülzâr
Aşk bahçeme kokun sinmiyor Gülgün

Sevda rüzgârıyla döndüm savruldum
Ateşinle akkor oldum kavruldum
Gülü kül edip de gönlüme sundum
Kaç kez denesem de olmuyor Gülgün

Bir ömür bir damla suya solurdum
Susuz köklerine derya olurdum
Vuslat olsam toprağında ölürdüm
Hasret vurulsa da ölmüyor Gülgün

Kalbinden ruhuma açılan filiz
Beni selamlardı şevkle günbegün
Şimdi gülizârda nazlı bir güliz
Düşüme, rüyama dolmuyor Gülgün

Kurak mı yok eder çoraklarını?
Güneş mi kıskanır topraklarını?
Unutsam nâzenin yapraklarını
Seninle yeşeren solmuyor Gülgün

Şair gülçelere bağban kaldı ya
Gülberk aşka gelip gülâb oldu ya
Gönül gülşenlerde seni buldu ya
Senden gayri sevda bulmuyor Gülgün