Gülemiyorum Şiiri - Güven Tekin

Dünyam yıkıldı, nefes alamıyorum.
Mevsimler kışmı? Yazmı? bilemiyorum.
Kaderim gülmedi ağlıyorum.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Kime sığınsam? bilemiyorum.
Dermanım kalmadı, yazamıyorum.
Verdiğim savaşı kaybediyorum.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Sığınacak limanım kalmadı.
Evlat hasreti, ciğerimi dağladı.
Sararıp soldu ömrüm, gençliğimin baharında.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Oyuncak olmuş hayatım.
Divane olmuş gönlüm.
Harabeye çevirdiler, hayallerimi.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Git gide, akıl sağlığımı kaybediyorum.
Oyunlar oynanıyor göremiyorum.
İlk baharı görmeden, sonbaharı yaşıyorum.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

İncindi yüreğim bir kez daha.
Dermanı nerede? bulamıyorum.
Yeşil diye sarıldığım, her ağaç soluyor.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Dağlarda, mor menekşeler açmıyor.
Gözlerimden, kanlı yaşlar akıyor
Elim kolum bağlandı, hayata tutunamıyorum.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Mürekkep bitti, defter bitti.
Yoruldum derman bitti.
Yaşamak için ömür bitti.
Soldu yüzüm gülemiyorum.

Sessiz çığlıklarım, gözyaşı olup aktı.
Umudumu çaldılar, ömrümü tükettiler.
Feleğin sillesini, yedim durdum.
Soldu işte yüzüm gülemiyorum......

GÜVEN TEKİN