Güldür Sen Beni Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumda tutuşan, közden bir ocak,
Hakikat yolunda, açtım ben kucak,
Sabahın nurunu, getirdim ancak,
Kışımı bitirip, güldür sen beni.
*
Bazen bir çağlayan, bazen de bora,
Sırdaş aradım hep, düştüm de zora,
Gurbetten döndüm ben, erdim huzura,
Şefkatle kuşatıp, oldur sen beni.
*
Yollarda rastladım, nice canlara,
Nadide güllere ve fidanlara,
Baktığım her yüzde, daldım anlara,
Bir sevda uğruna, soldur sen beni.
*
Yokuşlar tırmandım, nefesim bitti,
Dizimin dermanı, eridi gitti,
Vuslatın arzusu, bir bana yetti,
Aşkın badesiyle, kandır sen beni.
*
Gezginim, alemi tavaf eyledim,
Sırrımı, sadece sana söyledim,
Sensiz şu cihanı, viran eyledim,
Gönül aynasında, yansıt sen beni.
*
Karanlık çökünce, yıldızlar doğar,
Hasretin yağmuru, hüzünle yağar,
Bu aciz bedenim, dünyaya sığar,
Ruhunun içine, sindir sen beni.
*
Mecnunlar misali, düştüm çöllere,
Destanım yayıldı, bütün dillere,
Kapılmam artık ben, esen yellere,
Sakin limanına, daldır sen beni.
*
Bakışın şifadır, sözlerin deva,
Başımdan gitmiyor, o tatlı bela,
Bitirdim seyrimi, son buldu dava,
Gerçek makamına, kondur sen beni.
*
Özledim sıcağı, buzlu değilim,
Hakkın divanında, kuladır meylim,
Ezelden ebede, sanadır ceylim,
Aşkın ateşinde, yandır sen beni.