Gül-i Hân Şiiri - Mustafa Atiş

Leyla aşk lügatinde sevdanın adı imiş
Mecnun da aşk odunda yanan dervişân gibi

Ülfeti istiyordum külfetini bilmeden
Aşk-ı Feveran olup yolunda seyran gibi

Gözlerine bakınca mest-i zevk olan gönül
Mâlihulyâyla meftun bir aşk-ı devran gibi

Gül cemalin gülünce efkâr-ı gam dinerdi
Sevda-i derun ile canda bir cânan gibi

Nazenin çiçeklerden buket yapardım sana
Gülzârına sunardım süslerdim elvan gibi

Ne kadar uzaklaşsam yine sana varırdım
Beni mahrem görsen de kapında mihman gibi

Dilin biçâre kalıp lâl olunca vuslata
Kalbim akkora dönüp yanardı volkan gibi

Sen sevgini ellere sebilhâne ettin de
Düşmedi aşk deryandan bir hüzn-ü baran gibi

Bu sevda yâr yolunda mâsivâyı tüketti
Ben bülbül-ü şeydâydım, sen de gül-i hân gibi