Gül Endam -3- Şiiri - Mustafa Atiş

“Solmayacaktı güllerimiz
Sözümüz vardı bizim”

Buğulanmış gözlerinle Gül Endam
Sessiz çığlıkları gömerken kalbine
Yüreğime deprem olup
/susuyorsun ya
Gidiyorsun ya yanımdan
/ağlıyorsun ya
Özgürlüğe bıraktığın serçenin
Kanadında kan gördüm
Uçurtmaları bağlama gökyüzüne
/umutları bağlama
Rüzgârın sesi beni boğmaya yeter
Artık ağlama
Amacın kanatmaksa yaralarımı
Hadi vur!...
Vurdukça kanıyorum ne de olsa

Bulduğun yerde bırak beni
Gözlerim nemli kalsın biraz da
/yüreğim sönük
Güneşin sarısı gibi alınyazım
Sözlerinle yaralansın biraz da
Hadi git!...
Durdukça kanıma giriyorsun...

Bakma bana öyle suçlu gibi
Bu aşka silah çeken ben değilim
Sessizliğe dinamit koyan da
Kuşları avcılar vurdu gülüm
Tüyleri düşerken karlar üzerine
Ne bilirdim, sonumuz olacağını

Sen de gidiyorsun...
Bu günümüz suçlu diye
Yarınlarımızı öldürüyorsun
Gerçeklerden kaçmak adına
Şarkımızı yarım bırakıyorsun

Tut ki;
Tanışmadık, buluşmadık
Bir rüyaydı yaşadık
……………………..
Bir periydin düşlerimde
/şiirimde prenses
/gönlümde kraliçe
Hayatın ölüme silah çeken yüzünde
Gerçeğine vurulduk sırtımızdan

Ne çıkar!
Sazımın telleri seni anmasa artık
Şiirlerim öksüz kalsa biraz da
Sensizliğe ram olsa gecelerim
Rüyalarım susuz kalsa biraz da

Tut ki;
Umut yalan, ateş yalan, aşk yalan
Ölümden öte gerçeğin sahtesi yalan
Ne çıkar
Boğulsak girdabında yalanın
Güllerin yeşermeyen dünyası yalan

Bir gidiş ki vedasız
Ve de el sallamadan...
Bir daha dönmemek üzere

Git ki son olsun çırpınışım
Can evinden yaralanışım
Sessizce kanayışım
Bir son olsun dağ gibi yıkılışım
Parçalarım gönlümü tırnaklarımla

Bu solan;
Şiir gülşenimde yeşermeyen gülündür
Ve sanma sakın
Yalnızlığım, sensizliğimdir...