Avuntusuz hüzünlere teslim,
Kum saatinden taşan zamanlar…
Mevsimler aynı değil ve akşamlar…
Tüm sureti hüzne batmış bir ay,
Soluk ışığında gölgeler oynaşan.
Eskiyen mevsimler,
Zihinlere kazınmış bir dilim zaman
Bir an, hani o birlikte olduğumuz,
Bir an, hani o sonsuza dek koptuğumuz…
Eskiyen takvim yapraklarında
Asılı kalan bir “an”
Ve
Bir heyula, zikr eder hercai bir aşka durmadan…
Kavruk yine zamanlar…
Ve günler,
Aynı günler midir?
Değişen ve dönüşen yazgıya rağmen?
Gideni hala sevdalı, kalanı hala yaralı mıdır?
Gün batımları yine aynı,
Gül buruk, bülbül bu bahar yine gamlı mıdır?
Gülşen ÖNCEL BOSTANCI, İZMİR, NİSAN, 15
Elif Eylül 2Kayıt Tarihi : 15.4.2013 17:13:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

TÜM YORUMLAR (1)