Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
gül herzaman yetmiştir bülbüle tebrikler
sevda yüklü çalışmanızı tebrik ediyorum üstad. selam ve dua ile.
Aşk konusunda tamtamına gerçek bir şiir olmuş, aşkı acaba kaçımız hakkıyyla bilebildik ? Karacaoğlan'nın aşkı, Kerem ile Aslı'nın aşkı, Mevlana'nın aşkı, Yunusemre'nin aşkı nasıldı acaba dillere destan olmuş, asırlarca konuşulmuş ? Bizim aşk diye yazıp çizdiğimiz sadece bir sevgi galiba, hatta karşı cinse bir ilgi, aşk bundan daha başka çok çok derinliği ve ulviliği olan bir şey diyorum ben.
Tebrikler, oldukça anlamlı ve de manalı bir şiir olmuş tam puanımla ktluyorum yüreğinize sağlık.
Çok güzel çok, hemşehrim ismi de şiir de harika güzel gönlünüze, sevgiye olan emeğinize sağlık...İçtenlikle kutluyorum ayrıca paylaşımınıza ve şiirlerime yaptığınız yorumlar için teşekkürler...İyi pazarlar...
Hepsinide sevmiştim severim yine
Düşmanlık hiç yakışmaz gerek yok kine,
Ara sıra selam ver içime sine
Sevdiğini bileyim gül bana yeter,
Seni kalbime yazdım asla silinmez,
Bugünü gördük ama yarın bilinmez
Kaderde yazılmışsa karşı gelinmez,
Ölene dek seveyim gül bana yeter,
Yazan kalem ve yürek dert görmesin
güzel bir çalşıma saygılar kaleme ve yüreğe
YÜREĞİNE SAĞLIK ÜSTADIM TEBRİKLER SAYGILAR SELAM İLE
Seni kalbime yazdım asla silinmez,
Bugünü gördük ama yarın bilinmez
Kaderde yazılmışsa karşı gelinmez,
Ölene dek seveyim gül bana yeter,
MUHTEŞEMDİ SAYIN HOCAM NE SÖYLENEBİLİRKİ BAŞKA
KUTLUYORUM SİZİ SAYGILARIMLA
Seni kalbime yazdım asla silinmez,
Bugünü gördük ama yarın bilinmez
Kaderde yazılmışsa karşı gelinmez,
Ölene dek seveyim gül bana yeter,
yine harikulade yine muhteşem yüreğine sağlık tam pun muhabbetle
Sevgilinin bir tek gülümsemesi için kocaman bir şiir yadırıyor ise aşk yalan mı sizce ..
Kutluyorum sevgili Selami Tıraşlar, güzel çalışmanızı ....
Üçüncü dörtlüğün ikinci dizesindeki 'yok kine' biraz kişisel bir dil kullanımı özelliği taşıyor...Diğer dizelerde benzer özellikte takılı sözcükler bulunmadığından da sanki yalnız kalmış şiirde....
Bu şiir ile ilgili 69 tane yorum bulunmakta