Kainatın bütün zarifliği varlığında zuhur eden
Sanki sesine göklerden bir nağme inen
Kıyamam zerresine koca bir kumsal iken
Aşkımın zembereği gözlerine kurulurken
Bir yudum koy da kanayım gönlünün deminden
Nasıl da güller fışkırıyor kalbimin orta yerinden
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta