Güdülmez imiş Şiiri - Murat Ülkü

Geldik bu aleme bir şahit gibi,
Sahiplik davası güdülmez imiş.
Beden bir emanet, ruh sabit gibi,
Gaflet uykusunda gidilmez imiş.

Dünya dedikleri rüya haliymiş,
İçindeyken gerçek sanan deliymiş.
Uyanınca biter, her bir şey hayalmiş,
Gölgeden gerçeğe erilmez imiş.

"Derdi dünya olan, dertte boğulur",
Sığ kalan ruhların, teni yok olur.
Asıl varlık ancak Hak’ta bulunur,
Hissedilen aşktan geçilmez imiş.

Hatırla ey gönlüm, sen yüce ruhsun,
Bedende hapisken bile özgürsün.
Yolun menziline, nur-u Hak vursun,
Burdan öte mülke varılmaz imiş.

Bunca varlık gelir, geçer de gider,
Her nefes bir borçtur, vadesi biter.
Gönül sarayında bir sevda tüter,
Aşktan gayrı mülke konulmaz imiş.

Her gelen gidermiş, bitermiş çile,
Varın da yoğun da, kalır hep ele.
Ecel kapımızı çaldığı an bile,
Ruhun sevdasından kopulmaz imiş.

Garip Murat der ki; dünya bir durak,
Gönül aynasını, kirden eyle pak.
Ecel şerbetini içtiğinde tek,
Amelden gayrısı alınmaz imiş.