Güçlü kadınlar aslında en çok yorulanlardır. En çok kırılan, en çok susan, en çok içine atanlardır. Güçsüz kadın diye bir şey yoktur. Sadece kendine inanmaktan vazgeçmiş kadınlar vardır. Çünkü insan kendine inanmadığında, başkalarının verdiği küçük sevgi kırıntılarıyla yetinmeyi öğrenir. Zamanla buna alışır. Daha fazlasını hak ettiğini unutmaya başlar.
Oysa insanın en büyük ihtiyacı, önce kendi yanında durabilmesidir. Kendini savunabilmesi, kendini sevebilmesi, kendini değersiz hissettirmesine izin vermemesidir. Psikolojik olarak güçlü olmak, her zaman mutlu olmak değildir. Bazen ağlayarak, bazen yalnız kalarak, bazen içinden bin kere vazgeçip yine de devam ederek güçlü kalmaktır.
Güçlü kadınlar çok kırılgandır. Ama bunu kimseye belli etmezler. Gülüşlerini görünmez bir zırh gibi kullanırlar. “İyiyim” kelimesini o kadar çok söylerler ki, zamanla kendileri bile inanır. İçlerinde fırtınalar koparken, dışarıya sakin bir yüz gösterirler. Çünkü çoğu zaman anlatınca anlaşılmayacaklarını bilirler.
Bazen susarlar. Anlatmaya gücü kalmadığı için…
Bazen susarlar. Çünkü defalarca anlatıp karşılık bulamamışlardır.
Bazen susarlar. Çünkü yargılanmaktan yorulmuşlardır.
İnsan sürekli anlaşılmadığında, zamanla kendini anlatmaktan vazgeçer. İçine döner. Duygularını bastırır. Bu da psikolojik olarak insanı yavaş yavaş yorar. Güçlü görünen birçok kadının içinde, yalnızlıkla, değersizlik duygusuyla ve tükenmişlikle verdiği gizli bir mücadele vardır.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta