Gücendim sevdaya, aşka gücendim
Yar diye sarıldığım sana gücendim
Bir ömür yoluna çiçekler sermiştim
Dikenler bırakan güle gücendim
Gücendim talihe, bahta, kadere
Düşürdü gönlümü gurbet ellere
Ne zaman el açıp döndüm göklere
Sessizce bakan o feleğe gücendim
Bir yürek taşıdım camdan narince
Kırıldı bin parça kötü haber gelince
Vefa aradım durdum ömrüm boyunca
Sözünde durmayan kullara gücendim
Ne talih yüzüme güldü ne kaderin yazısı
Ne de dindi bu gönlün kanayan yarası
Her gelen ardında bıraktı matem ile yası
Alnıma kara yazı yazan kaleme gücendim
Şimdi gecelerdir benim dert ortağım
Suskun hatıralar arasında yalnızlığım
Kimse bilmez içimde kaç kez kırıldım
Kadir kıymet bilmeyen insana gücendim
05 Haziran 2026 ALİ BALABAN
Kayıt Tarihi : 5.06.2026 20:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!