Soğuk bir şehir var dışarıda, çıkmamak için kendimi sıkarım
Herkesin olmuş hayatı zengin zengin, bir tek ben oralardan sakınırım
Etrafımı sarmış duvarlar gibi günahlar, bakamam, korkarım.
O duvarlara tırmanan dostları görmektense, ölmeyi göze alırım.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta