Gözyaşları Emanet Şiiri - Serpil Koçar

Gözyaşları Emanet

Gözyaşları herkese emanet edilmez,
Her avuç tutamaz düşen acıyı.
Ben seni sevdim, kalbimi verdim,
Ruhumu susturup adını koydum gecelere.

Bir tek sana bıraktım gözyaşlarımı,
Çünkü sen bakınca
Ağlamak utanmak olmaktan çıkıyordu.
Sen dokununca yüreğime
Yaralarım savunmasız kalıyordu.

Herkes sevdiğini söyler,
Ama herkes ağlayışa sahip çıkamaz.
Ben seni sevdim,
Kaçmadığın sessizliğimden tanıdım seni.

Eğer bir gün yine düşersem,
Gözlerim dolarsa sebepsiz yere,
Bil ki bu bir zayıflıktan değil,
Sana duyduğum güvenin taşmasıdır.

Kalbimi, ruhumu
Ve gözyaşlarımı…
Bir tek sana emanet ediyorum sevdiğim.
Çünkü bazı emanetler
Sadece sevgiyle taşınır.

Ama bil ki,
Bazı emanetler sevilmekten değil,
Kaybedilmekten korkulduğu için verilir.
Ben sana güvendim,
En çok da dağıldığım hâlimle.
Gülüşümü sakladım dünyadan,
Ama ağlayışımı bir tek sana bıraktım.

Eğer bir gün susarsam,
Bu vazgeçtiğim için değil,
Yorgunluğumdandır.
Ve gözlerim dolarsa,
Bu dünyanın ağırlığı değil,
Sana duyduğum teslimiyettir.

Gözyaşlarım sessizdir ama hafif değildir.
Her damlası bir susuşun ağırlığını taşır.
Ben ağlarken dünya durmaz,
Ama sen gidersen,
İşte o zaman her şey yerinden oynar.

Çünkü ben yıkılırken
Bir tek senin omzunu ev bildim.
Sana bıraktım kendimi,
Toparlanamamaktan korkmadan.

Çünkü bazı insanlar güçlü değildir,
Sadece güvenecek bir kalbi vardır.
Benim kalbim senin adını
Sığınak diye ezberledi.
Dağılmayı göze aldım,
Yeter ki sen tutmayı unutma.

Ben sana sevgimi de emanet ettim,
Gözyaşlarımla birlikte.
Çünkü herkes ağlatır,
Ama sen bir tek gözyaşımı bile
Yere düşürmeden şefkatle sildin

Şunu unutma sevgilim
Ben sana yalnız sevgimi değil
Yıkılma hakkımı verdim
Ve insan
Birini gerçekten sevdiğinde
En çok toparlanamayacağı yerden emanet eder kendini

O yüzden gitme demem
Kal demem
Sadece şunu bil
Beni bırakırsan
Gözyaşlarım
Bir daha kimseye ait olmaz