Gözlerine Mühürlendim Şiiri - Sumeyye Öz ...

Seni ilk gördüğüm an, vakit sustu.
Cihan, sükûta büründü.
Nigâhın gözlerime değil, kaderime değdi.

Ben sana âşık olmadım yar;
Bir mühür gibi ruhuma vuruldun.
Adını bilmiyordum.
Sesini duymamıştım.
Ama gönlüm seni tanıdı.
Sanki ezelden kalan bir ahdi hatırladı.

Didârın bir yabancı değildi bana.
Bir hasretin sonu gibiydi.
Bir duanın cevabı,
Bir bekleyişin tecellisi…
Sen geçmedin önümden;
İçimde bir yere yerleştin.
Bir bakışınla yılları değiştirdin.
Bir anınla ömrüme dokundun.

O dem anladım;
Bazı gözler insanı aşka değil, kaderine çağırır.

Ne gariptir ki,
İnsan bazen bir ömrü yıllarca yaşar da kimseye ait hissedemez kendini.
Sonra bir çift göz çıkar karşısına,
Ve bütün ömrünü bir bakışın içinde bulur.

Sana baktığımda bir yüz görmedim yalnızca;
Sanki kaybettiğim bir parçama rastladım.
İçimde adını koyamadığım bütün eksikler,
Senin varlığında sessizce tamamlandı.

Ne bir söz verdin bana,
Ne de bir yemin ettin.
Ama gözlerin öyle bir konuştu ki,
Kalbim ilk defa susarak inandı birine.
Sevgi değildi adı,
Kaybolan yapbozun son parçası gibi tamamlandı resim..

Tesadüf değildir bu;
Ruhun, yıllardır aradığı şeyi tanıması.
İşte ben de o gün anladım;
Seni ilk kez görmüyordum sanki.
Belki bir duada,
Belki bir bekleyişte,
Belki de kaderimin yazıldığı satırların arasında çoktan tanımıştım seni.

Sen benim ilkim değildin;
Ama gözlerine mühürlendiğim sonumdun...