Gözlerinde kayboluyordum Şiiri - Hamdi B ...

O günleri hatırlıyorum.
Karanlık, kırılgan, yorucu zamanları.
Sonra bir anda sen beliriyorsun,
Ve hayat bir anda duruyor.

Gözlerin bana değince
Sesler kesiliyor,
Dünya bir anlığına
Kendini unutuyor.
Sanki kısılmış ışıklarıyla
Duran bir sahne…

Film bitmiş gibi.
Kahraman yok, kötülük yok,
Acı bile yok.
Sadece hafif bir ezgi,
Belki de duyup duymadığım bir şey.
Ama yine de hayat
O an bize doğru açılan bir şarkı gibi.

Zaman gözlerinde asılı kalıyor.
Ben de orada kalıyorum.

O yıllar tuhaftı.
Trenler gelip geçiyor,
Uçaklar göğe karışıyor,
Birileri ölüyordu…
Biz ise hep bir şeylerden korkuyorduk:
İnsandan, gelecekten,
Henüz yaşanmamış olanlardan.

Sokaklar hep sertti,
Bulvarlar griydi.
Arabesk bir fon müziği gibi
Ağrıyan bir şehir.
Şefkat vardı belki,
Ama gürültünün içinde kayboluyordu.

O günler bugüne hiç benzemezdi.
Baba konuşur, çocuk susardı.
Anneler sofrada söz almazdı.

Bizim dünya yamuktu biraz.
Biz de ona benzemezdik zaten.

Askerler geçerdi yollardan,
Hasret ağırdı.
İnsanlar birbirini özlerdi
Gerçekten.
Annem, babam,
Ve herkes…

Savaşlar olurdu,
Silahlar konuşurdu.
Sevda bile tam özgür değildi.
Ama sen bana bakınca
Ruhum ruhuna çarpardı.
Islak bir gecede
Aynı göğe bakıyor gibi…

Dünya yine donardı o anda.
Dururdu.
Ve ben,
O anın içine yerleşirdim.
O zamana…